و امروز با خدای خویش عهد کردیم که مرا یاری دهد،و مقرر ساختیم جنگی را که مرا مدتی است فرا می خواند آغاز کنیم.ودل خویش را به دریا زدیم و به میان آتش گاهم نهادیم و جان خویش در طبق دل پیش کش ساختیم.

این جنگ،جنگ از برای حفظ و وفا به چیزی است که حال از من دریغ می شود، این جنگ از برای تمنای دل خویش است.

ثمره این جنگ آن است که یا جان خویش به دستان جان آفرین سپارم یا در طبق دل به دست جانان دهیم.

و هر کدام که باشد ثمره ی این جنگ مرا خوش است.

و به خدای خویش قسم، و به خدای خویش قسم، و به خدای خویش قسم

در هیچ جایی و هیچ لحظه ای پا پس نخواهم کشید مگر آنکه مرگ مرا فرا گیرد.

و هر آنکس که مرا می شناسد می داند قسمی به زبانم جاری نمی شود یا با قلمم نگاشته نمی شود مگر آنکه با جان خویش ضمانتش کنم.

من مسهر صادقی امروز 90.8.23 این چنین جنگی را برای رهایی تمنای دل خویش از خودش آغاز کردم.

......................................

وبعد از گذشت بیش از یک سال تحمل تلفات سنگین توی این جنگ خود ساخته باید تصمیم بگیرم حالا که تنها مانده ام کدام راه رو انتخاب کنم

تیر خلاص؟

یا که فرار از این همه ؟

امید است هر چه را برگزیدم درمانی بر تمام درد های بی مرحمم گردد